Home > Verslagen > verslag zes banen toernooi M1 Alkmaar 10 november 2013

verslag zes banen toernooi M1 Alkmaar 10 november 2013

verslag zes banen toernooi M1 Alkmaar 10 november 2013

 

Gisteren mocht de M1 de spits afbijten in Alkmaar. Een ijsbaan die ik ken van de 4x4uur en niet mijn favoriete baan is. Ik weet niet hoe dat komt. De mensen zijn heel aardig, daar ligt het niet. De kantine is gezellig en aan de kleedkamers mankeert ook niets. Het is ook de baan waar de vader van Bert Verduin, winnaar van het NK in 1996 in Ankeveen, vaak speakert. Ik weet het niet, komt het omdat ik de tijd nog gekend heb dat de baan omzoomt werd door een metershoge wand van naargeestige koelbuizen waardoorheen de wind, direct komende van de Noordzee, alsnog vrijspel had op de baan. (Architecten kunnen zich maar beter niet met werktuigbouw bezig houden.) Nu is de baan half overdekt en is het een stuk aangenamer. Maar als de wind direct van zee over de weilanden komt aangedenderd kan die zich nog behoorlijk laten gelden. Dat geeft natuurlijk juist wel weer mogelijkheden voor diegene die de elementen koesteren. Deze keer niets van dat alles en de baan is met stip gestegen. Heerlijk gereden met perfect ijs en snelle rondjes. Na de vakkundige uitleg van de scheidsrechter over de afsprintprocedure ging het los. Sjoerd Brand had ’s morgens nog meegedaan een Winterduathlon, dus een rondje pakken zat er dit keer even  niet in. De kanshebbers verscholen zich en af en toe was er een poging van wat  rijders die van zichzelf weten dat ze het niet van de sprint moeten hebben. Eén voor één werden ze langzaam maar zeker weer ingerekend en zoals één van hen, Auke Broex, met spijt in zijn stem na de wedstrijd zei: “het was een wedstrijd met niet meer dan 30 meter” (voorsprong). Zoals ik al schreef het was heerlijk technisch ijs dus lastig wegkomen en wellicht werd er ook al stiekem gespaard voor het Gewestelijk Kampioenschap woensdag a.s. in Amsterdam. Bij rondje 25 had een groep van en man of 15, met  Tonny van Vliet op kop, toch een klein gaatje maar dat werd niet doorgezet. Er waren bijna geen uitvallers, wel waren er veel valpartijen. Door het mooie ijs was werd er wellicht breed gereden en werden er af en toe rijders aangetikt. Een compact groot peloton van 66 man  maakte  zich op voor de eindsprint.  Ik probeerde naar voren te komen en zag dat verschillende kanshebber ook een weg zochten naar de kop, zoals Tonny van Vliet, Sjoerd Brand en Jaap Pereboom. Arjen van Ketel lag iets van 4 rondjes voor het einde op kop waarna Sam Meissen met snelheid overnam. Arjen sprintte met Sam mee maar werd in de laatste ronde aangetikt en was weg. Waarschijnlijk zaten de gebroeders Gaasenbeek, Sjaak Botman en Stan Nelissen ook in de buurt. Ik zat te ver naar achteren om het goed te kunnen zien.  Als het peloton zo gaat afsprinten is het net een golf in de branding. Als je in de  laatste rondjes op de top bent kan je wellicht mee jumpen. Maar als je te laat bent of vermoeid dan slaat de golf over je heen en wordt je overspoelt door relatief frisse rijders. Het is overigens aan de rondetijden goed te zien dat de betere sprinters deze keer hoog eindigden. Winnaar Robert Gaassenbeek had een 10-20 meter voorsprong en een laatste ronde van 29.046 sec. Daarna finishte Stan met 29,861 en de volgende 16 hadden allemaal een dertiger als laatste rondje. Na nummer 18 liep het op naar de 31 seconden plus per rondje  etc. Het was een mooie wedstrijd.

 

 

 

With best regards,

Haijo van der Werf – tel. +31 653 657 410

Move to improve, deviate to innovate…