Home > Geen categorie > Schaatser van de maand juni: René Koning

Schaatser van de maand juni: René Koning

Alweer 37 jaar geleden meldde ik me aan bij onze ijsclub voor de wedstrijdtraining op de Jaap Edenbaan. De inschrijving vond nog plaats in de bedrijfskantine van Hegron aan de Van Beekstraat. Ik herinner me nog dat John Schenk zei: “Eerst een jaartje trainen en dan komen de wedstrijden wel”. Rijden op de Jaap Edenbaan met zijn rondjes is wel wat anders dan een beetje pielen op een sloot. Met schaatsen die vier maten kleiner waren dan mijn schoenmaat heb ik de eerste twee jaar geschaatst. Je begrijpt, er kwam niet veel van mijn techniek terecht. Maar ja, bij Waterman op de Sumatrastraat hadden ze gezegd dat de schaatsen krap moesten zitten. Gelukkig kocht ik twee jaar later wel goed zittende schaatsen en dat waren Viking Specials (Skippy’s). Onder leiding van trainer Ron Nooitgedacht verfijnden wij onze techniek.
Zelf had ik meer met sprinten, nu nog vind ik de start het leukste onderdeel van de 500 meter.
Het eerste jaar schaatste ik o.a. met Henriette Goede. Henriette had meer met techniek dan ik. Waar ik het prachtig vond om rennend over de baan te rijden, was het Henriette die diepzittend haar lange slagen afwerkte. De eerste jaren dacht ik “kon ik maar zo rijden als Jelle Attema of meneer Houwer”. Stapje voor stapje lukte dit. In 1986 had ik voor het eerste een schaatsblessure. Had voor de zoveelste keer met de punt van mijn schaats in mijn onderbeen geprikt bij het starten. Dus even een hechting laten zetten in het O.L.V.G. Gebracht door Henriette en gehaald door Joost van de Wal. Daar zat ik dan, twee weken zonder te schaatsen, maar kort hierop was ik clubrecordhouder geworden op de 500 meter. Met een tijd van 45.1 seconde. Apetrots was ik. Dit record had ik mede te danken aan Piet Mager. Hij vroeg wel eens: ”Waarom heb jij nog geen snel schaatspak?” Ik zei dat ik eerst onder de 47 seconden op de 500 meter moest rijden, en dan had ik in mijn ogen pas recht op zo’n pak. Piet zei dat het misschien toch handiger was een snel schaatspak te kopen, “dan kom je zeker onder de 47 seconden”. Zijn raad had ik direct omgezet in de aanschaf van een Puma wedstrijdpak. Het record kwam een maand later.
In de jaren ’90 trainde ik o.a. bij Cees Lissenberg in het Amsterdamse bos. Dat waren lange avonden maar er werd flink gebikkeld. Door deze zomertrainingen kon ik mijn persoonlijke records nog wat aanscherpen. In 1998 waagde ik me op klapschaatsen. Ik vond de overstap niet groot, alleen zorgen dat je niet op je punten leunt, anders val je voorover. Het enige wat ik zonde vond is dat we niet meer met de punt van de schaats in het ijs konden prikken bij de start. Dat had wel wat.
Vanaf 2000 heb ik wat schaatstrainingen en -lessen gegeven met veel plezier. Het geeft voldoening schaatsers wat tips mee te geven. En natuurlijk na de training of les even wat drinken in het restaurant.
We worden ouder. Ik merk toch wel dat het herstel na een training wat langer duurt dan toen ik achttien was. Maar het blijft toch leuk om met je schaatsmaatjes uit het dorp en daarbuiten je rondjes te rijden.
De foto is uit 1984.

René Koning