Home > Geen categorie > Schaatser van de maand april: Ron Fontijn

Schaatser van de maand april: Ron Fontijn

Lang, lang geleden, het was omstreeks het jaar 1980. De houten schaatsen van staatsfabriek “Nooitgedacht” uit IJlst lagen al vele jaren te versloffen op zolders en waren vervangen door echte Vikingijzers met vaste schoenen daarboven. Ik woonde net op mezelf in Amsterdam-Oost. In die periode heb ik wekelijks op de Jaap Edenbaan geschaatst en enkele keren aan de avondschaatsvierdaagse meegedaan. Vier avonden 50 ronden schaatsen in een groepje van vooral oudere en technisch meer begaafde schaatsers. Hier heb ik mijzelf de techniek van de jaren 80 aangeleerd. Een techniek die Ants en andere trainers van HGI mij 25 jaar later met veel compassie weer gingen afleren.

Vanaf 2002, ik woonde toen al 16 jaar in Landsmeer, ben ik bij een recreantengroep van HGI gaan schaatsen. Daar ben ik begonnen op de maandagavond bij Ivo Hilderink, later op donderdagavond bij Ants Tilma en weer later op zondagavond bij Marco Roos. Vanuit die enthousiaste in leeftijd en schaatsbeleving gemengde groep, ben ik met nog meer plezier gaan schaatsen. Gestimuleerd door verhalen van andere HGI’ers die al eens wedstrijden reden en op aanraden van Marco ben ik op clubevenementen wat wedstrijden mee gaan rijden en daarna in 2011 marathons bij de M3 veteranen (40+) en wat langebaanwedstrijden.

De eerste 1500 meter wedstrijd in 2010 in Hoorn weet ik nog heel goed.  Daar werd ik dik geklopt door Berend Blokzijl. Door de aanwezige spanning en energie in te zetten in korte slagen, ruime bochten en een overconcentratie op de wissels wist ik niet goed te doseren. Na 2 rondjes was ik buiten adem en mijn hartslag was ongewoon hoog, waardoor ik moest inbinden. Wel besefte ik later dat als ik de energie beter weet te verdelen, en meer rust kan opbrengen in de schaatshouding en die steeds weer lastige bewegingen, het dan snel tot verbeteringen zou kunnen leiden. Door deze leerzame beginnerservaring en de zes jaren die volgden met gevarieerde trainingen bij Ans Gerritsen en Swen Faber, kan ik de wedstrijden en marathons nu effectiever en beter uitrijden. Telkens ontdekken we in trainingen bij onszelf of bij elkaar nieuwe en oude aandachtspunten welke  verbeterd of opnieuw herhaald moesten worden. Het is voor mij elk jaar weer een aangename uitdaging om de techniek weer op te halen en doelen te stellen om effectiviteit en prestaties zo mogelijk te verbeteren. Maar voor mij is dat natuurlijk geen must meer, als ik de prestaties op peil kan houden of benaderen mag ik ook tevreden zijn.

Eén van mijn meest bijzondere ervaringen met het schaatsen is geweest eind februari in de uitloop van een strenge winter met weinig sneeuw, ergens rond 1980. Het ijs was op veel plaatsen wel een halve meter dik. In die ijsperiode stapte ik doordeweeks bijna dagelijks om 16.30 het ijs op bij Landsmeer of Zunderdorp, om via verschillende routes een ronde via Monnickendam te schaatsen om dan net voor donker weer terug te zijn. Nadat de dooi al een week was ingezet en er op veel plekken water op het ijs lag was het schaatsen van zo’n ronde vanaf Zunderdorp nog steeds goed mogelijk. Ik voelde mij de enige overgebleven schaatser en dat was waarschijnlijk ook zo. De routes waren mij zeer bekend door de lange winter. Ik wist precies waar de grootste scheuren zaten, ook al waren die nu minder goed zichtbaar. Bij een traag ondergaande zon en de vrije wind over de weilanden schaatste ik over een zwart glanzende spiegel. Gedurende het verloop van die schaatstochten veranderden het licht en de kleuren geleidelijk mee. Ik schaatste tussen de steeds langere en in duisterheid toenemende schaduwen van de wuivende rietkragen aan de ene zijde en het vol door de zon geraakte geel-oranje riet aan de andere zijde. Ik hoop nog steeds op een herhaling van zo’n lange, strenge winter.

Sinds 2002 ben ik aangestoken door mijn buurman Jan Dik den Das om zomers te gaan fietsen met de racefiets. Regelmatig met een groep of alleen de polders doorfietsen is een aangename afwisseling op de dagelijkse werkzaamheden en een goede voorbereiding voor het schaatsen in de winter.
Daarnaast ben ik de afgelopen drie jaar als zomertraining ook gaan skeeleren, weer of geen weer in ieder geval elke dinsdagavond in het Twiske met de HGI-groep onder begeleiding van Swen Faber en Jan Paul Drost. Is er regen dan gaan we lopen en doen we schaatsoefeningen en soms de “verschrikkelijke 5”, een coördinatieoefening waarbij je gaat zweten, terwijl de inspanning meevalt.  

Heel lang geleden, in de beginperiode van het windsurfen heb ik in de Windglider- en later de Mistralklasse landelijk wedstrijden gewindsurft. Een goede herinnering heb ik aan de Europese Kampioenschappen in 1982 in Sandefjord in Noorwegen. Het lukte mij daar samen met 35 anderen het onderdeel marathon met windkracht 6-8 uit te zeilen, de overige deelnemers waren allen vroegtijdig gestopt of van het water gehaald.

Op vakantie nemen we als het kan mountainbikes mee, half sportief, half cultuur en steden. Dit deden we naar Engeland, Schotland, Noorwegen en Bardonechia op de grens van Frankrijk en Italië. Mooie Bike-parken in een prachtige omgeving waar je ook bergritten kunt rijden over wegen en door het landschap.

Het belangrijkste van schaatsen voor mij is vooral veel plezier te beleven aan het samen buiten op een open baan trainen, techniek oefenen en bijhouden, en af en toe een wedstrijd of marathon rijden.


PR’s
500: 49.57
1000: 1:42.17
1500: 2:30.09
3000: 5:32.49